Yavruydu. Avuç kadar küçüktü. Baktıkça içim ısınıyordu.
Zamanla kelimeler öğretmeye başladım, o da beni dikkatle dinledi. Her sabah sesimi duyunca “çıkar beni” diye bağırırdı, yanımda olsun isterdi.
Günden güne gelişti, öğrendi, konuştu… Ve sonunda, sadece birkaç kelime değil, cümleler kurmaya başladı. 3 gün öncesine kadar tam 10-15 farklı kelime biliyordu. Konuşuyordu benimle. Resmen iletişim kuruyorduk.
O artık sadece bir kuş değildi… Evimin neşesi, kalbimin sesi olmuştu.
Ama bu sabah... her şey birdenbire oldu.
Uyuyordu yanımda, her zamanki gibi huzurluydu. Sonra bir titreme, bir dengesizlik… Can çekişmeye başladı gözlerimin önünde.
Yapabileceğim hiçbir şey yoktu ve bu sabah veterinere götürüldü ama içimde o an hissettim… Gidiyordu.
Ve gitti...
Konuşan, gülen, bana bağıran o minik kalp… sustu.
Beni seven ve bana bağlı olduğunu bildiğim dostumla bugün vedalaştım.
7 yaşındaydı.
Sesi, kelimeleri, bana “canım” demesi, sayı sayması… hiçbirini unutmam mümkün değil.
Bu boşluk çok büyük. Ev sessiz ama kafamda hâlâ onun sesi çınlıyor.
Huzurlu uyu yakışıklı oğlum.
Seni hiç unutmayacağım Sarı Kafalı...
Ama,
Ailem bu son kuş olarak olacak filan dedi, ama ben onu unutamıyorum, özlüyorum ve diğer kuş ile aynı bağı kuramıyorum. Babam diyor 2 ay sonra alırız dedi, abin ikna olacaktır oda sıkılacak filan ben onsuz zaman geçmiyor ve sıkılıyorum o yokken. Dakika başı muhabbet kuşu alalım diyorum almıyorlar tersliyorlar.
Hem duygusal boşluk var içimde hem de ailemden destek alamadığım için kendimi yalnız hissediyorum. Üstelik ne kadar içten anlattığım zaman benim sesime kulak vermiyorlar.
