Sende Yorum Yap! İlk Evcil Hayvanınızın Adı Neydi?

[Tevfik]

Merhaba değerli Kafes Kuşları ailesi,

İlk evcil hayvanınızın ismi neydi acaba? Çocukluğumda babamın eve getirdiği çift muhabbet kuşu vardı isimleri: Sıdıka ve Samim idi. Sizlerinki nelerdi?

 

[Sati]

Merhaba, ilk evcil hayvanım bir kediydi, ismi de Minik idi sarı beyaz renklerde dişi bir sokak kedisiydi bebekken sokaktan almıştım.
O dönemler evimiz bahçeli olduğundan kedi hem evde hem bahçede takılırdı.
Arabayı tanır gördüğü gibi koşar gelirdi.
Fakat bir gün babam arabayı park ederken görmeden kediyi ezdi ve arkasından 1 hafta ağıt yakmıştım, tabiki bende küçüktüm o zamanlar 7-8 yaşlarında falandım.

 

[Tevfik]

Merhaba, ilk evcil hayvanım bir kediydi, ismi de Minik idi sarı beyaz renklerde dişi bir sokak kedisiydi bebekken sokaktan almıştım.
O dönemler evimiz bahçeli olduğundan kedi hem evde hem bahçede takılırdı.
Arabayı tanır gördüğü gibi koşar gelirdi.
Fakat bir gün babam arabayı park ederken görmeden kediyi ezdi ve arkasından 1 hafta ağıt yakmıştım, tabiki bende küçüktüm o zamanlar 7-8 yaşlarında falandım.

Sonu çok acı bir hikaye olmuş hocam, üzüldüm...

 

[Aslı Ö.]

Merhaba ilk evcil hayvanımın ismi Beşiktaş tı. Aslında yeğenimin kuşunun ismiydi ama sürekli ona ben bakardım bende kalırdı vakitleri pek müsait olmadığı için. O yüzden bana göre o benim ilk evcil hayvanımdı. Kanadı kırık bembeyaz pamuk gibi bir kuştu. Beşiktaş ismini duyunca bana futbol teriminden ziyade anılarımda kalan melek bir kuş geliyor aklıma 🩷

 

[Tevfik]

Merhaba ilk evcil hayvanımın ismi Beşiktaş tı. Aslında yeğenimin kuşunun ismiydi ama sürekli ona ben bakardım bende kalırdı vakitleri pek müsait olmadığı için. O yüzden bana göre o benim ilk evcil hayvanımdı. Kanadı kırık bembeyaz pamuk gibi bir kuştu. Beşiktaş ismini duyunca bana futbol teriminden ziyade anılarımda kalan melek bir kuş geliyor aklıma 🩷

Ben de ailede sağlam Beşiktaşlı birisi mi var acaba diye düşündüm bir an
Evcil hayvanlar artık aileden birisi gibi oluyor. Dün akşam arkadaşım vardı, gel balıkları yemleyeceğim benim odaya geçelim dedim. Parmaklarımın arasına tablet yemleri koydum avcumun içine girip yem yiyor balıklar, görünce şaşırdı bu nasıl olabilir diye Dedim evcil hayvan, yakında konuşacaklar dedim

 

[koraykbl]

Merhaba değerli Kafes Kuşları ailesi,

İlk evcil hayvanınızın ismi neydi acaba? Çocukluğumda babamın eve getirdiği çift muhabbet kuşu vardı isimleri: Sıdıka ve Samim idi. Sizlerinki nelerdi?

İlk evcil hayvanım ya muhabbet kuşu yada bir köpek olmalıydı. Köpeğimin adı paşa, kuşumunkide fıstıktı sonrasında ise kedi, tavşan, köpek, tekrardan kuş, balık... derken birçok hayvan besledim. Çoğuna artık isim koymuyorum bile. Hatta şuanki kuşlarımın adı bile yok. Belki sizlerden öneri alabilirim. Bir erkek bir dişi sultan papağanı kendileri.

 

[Tevfik]

İlk evcil hayvanım ya muhabbet kuşu yada bir köpek olmalıydı. Köpeğimin adı paşa, kuşumunkide fıstıktı sonrasında ise kedi, tavşan, köpek, tekrardan kuş, balık... derken birçok hayvan besledim. Çoğuna artık isim koymuyorum bile. Hatta şuanki kuşlarımın adı bile yok. Belki sizlerden öneri alabilirim. Bir erkek bir dişi sultan papağanı kendileri.

Kültigin ile Hostes koy, kaygısızlar dizisinden esinlendim

 

[Aslı Ö.]

Ben de ailede sağlam Beşiktaşlı birisi mi var acaba diye düşündüm bir an
Evcil hayvanlar artık aileden birisi gibi oluyor. Dün akşam arkadaşım vardı, gel balıkları yemleyeceğim benim odaya geçelim dedim. Parmaklarımın arasına tablet yemleri koydum avcumun içine girip yem yiyor balıklar, görünce şaşırdı bu nasıl olabilir diye Dedim evcil hayvan, yakında konuşacaklar dedim

Evet onun etkisi var tabi fanatik Beşiktaşlılar kendileri. E birde kuş bembeyaz olunca Beşiktaş koydular adını 🫠

 

[zynpp.]

Mehabaaaaaa ,benim 5–6 yaşlarındayken Yeşim adında bir muhabbet kuşum vardı. O zamanlar müstakil bir evde oturuyorduk. Eve kedi girmişti, zarar verememişti tabi, çünkü Yeşimin kafesi yukarıdaydı. Ama Yeşim korkudan strese girip 2–3 gün sonra öldü.

Gidip gelip Yeşime bakardım; elime almaya da korkardım, uzaktan uzaktan severdim. Her zamanki gibi sabah uyandığımda kafesinin yanına gittim, kafesin dibinde yatıyordu. “Ölmüş” dediler. Yeşim’i ilk kez o zaman avcuma aldım. Annem gömmesin diye ağladığımı hatırlıyorum. Sonradan annem ikna etti tabii, hemen balkonun alt kısmına gömmeye ikna oldum. Ama bu sefer de her sabah açıp Yeşim’e bakıyordum. Annem en son alıp başka bir yere gömdü, bana da “Kediler almış götürmüş” dedi. Bunun için de günlerce ağladım.

Sarı bir kedi vardı; her gördüğümde kaşlarımı çatarak “Pis kedi, seni de kirli kovalasın, korkutmasın” diyordum. Kirli, yan komşumuzun köpeğiydi. Komşumuz ne zaman beni görse “Kirli tut Zeynep’i” derdi. Ben önde, Kirli arkamda mahalleyi tavaf ederdik.

Sonradan ailemin kuş almalarını çok istedim. Ama günlerce ağlayınca annemler bir daha almak istemedi. Yıllar sonra şimdi iki kuşum var. Doğrusunu söylemek gerekirse, Cankuş’u almaya çok zor karar verdim. Ailem istemedi: “Sen bir şey olursa çok üzülürsün, bağlanırsın” dediler. Bir cesaret gidip önce kafesi aldım. Boş kafes bir süre durdu, sonra oyun alanı yaptırdım; bir sürü oyuncak aldım. Hatta petshoptaki adam, “Kafes var, oyuncaklar var, kuş yok, kuş nerede?” diye sormuştu .

Ailem ikna oldu: “Gidip kuşu da alalım madem” dediler. 3 Nisan’da evimize Cankuş geldi. “Bakabilir miyim, sıkılır mıyım, ya sevgimi veremezsem, ya o küçük cana iyi bir aile olamazsam?” gibi bir sürü düşüncenin içinde debelenip dururken bir öğlen vakti arefe günüydu annem aradı: “Zeynep, kaldırımda bir muhabbet kuşu bulduk, getirelim mi?”

Hemen dal sarıyı abime verdim; “Git getir abi” dedim, ölmesin, yaşayamaz dışarıda. Sonrasında da Babuş geldi. Cankuşa “Bakamayacağım, hayvan ölecek benim yüzümden” diye panik geçirirken üzerine Babuş da gelince benim panik ve telaşım iki kat oldu.

Bu süreçte @Demet bükay ablanın fazlaca başını ağrıttım arada çileden çıkarttim ama kendisi o kadar büyük bir sabırla bana destek oldu ki içimdeki paniği ve telaşı bir nebze olsun kenara bırakıp kendime güvenmemi sağladı. Bir kez daha çok teşekkür ederim Demet abla ve kafeskuşları ailesi iyi ki varsınız 🤍

 

[Demet bükay]

Mehabaaaaaa ,benim 5–6 yaşlarındayken Yeşim adında bir muhabbet kuşum vardı. O zamanlar müstakil bir evde oturuyorduk. Eve kedi girmişti, zarar verememişti tabi, çünkü Yeşimin kafesi yukarıdaydı. Ama Yeşim korkudan strese girip 2–3 gün sonra öldü.

Gidip gelip Yeşime bakardım; elime almaya da korkardım, uzaktan uzaktan severdim. Her zamanki gibi sabah uyandığımda kafesinin yanına gittim, kafesin dibinde yatıyordu. “Ölmüş” dediler. Yeşim’i ilk kez o zaman avcuma aldım. Annem gömmesin diye ağladığımı hatırlıyorum. Sonradan annem ikna etti tabii, hemen balkonun alt kısmına gömmeye ikna oldum. Ama bu sefer de her sabah açıp Yeşim’e bakıyordum. Annem en son alıp başka bir yere gömdü, bana da “Kediler almış götürmüş” dedi. Bunun için de günlerce ağladım.

Sarı bir kedi vardı; her gördüğümde kaşlarımı çatarak “Pis kedi, seni de kirli kovalasın, korkutmasın” diyordum. Kirli, yan komşumuzun köpeğiydi. Komşumuz ne zaman beni görse “Kirli tut Zeynep’i” derdi. Ben önde, Kirli arkamda mahalleyi tavaf ederdik.

Sonradan ailemin kuş almalarını çok istedim. Ama günlerce ağlayınca annemler bir daha almak istemedi. Yıllar sonra şimdi iki kuşum var. Doğrusunu söylemek gerekirse, Cankuş’u almaya çok zor karar verdim. Ailem istemedi: “Sen bir şey olursa çok üzülürsün, bağlanırsın” dediler. Bir cesaret gidip önce kafesi aldım. Boş kafes bir süre durdu, sonra oyun alanı yaptırdım; bir sürü oyuncak aldım. Hatta petshoptaki adam, “Kafes var, oyuncaklar var, kuş yok, kuş nerede?” diye sormuştu .

Ailem ikna oldu: “Gidip kuşu da alalım madem” dediler. 3 Nisan’da evimize Cankuş geldi. “Bakabilir miyim, sıkılır mıyım, ya sevgimi veremezsem, ya o küçük cana iyi bir aile olamazsam?” gibi bir sürü düşüncenin içinde debelenip dururken bir öğlen vakti arefe günüydu annem aradı: “Zeynep, kaldırımda bir muhabbet kuşu bulduk, getirelim mi?”

Hemen dal sarıyı abime verdim; “Git getir abi” dedim, ölmesin, yaşayamaz dışarıda. Sonrasında da Babuş geldi. Cankuşa “Bakamayacağım, hayvan ölecek benim yüzümden” diye panik geçirirken üzerine Babuş da gelince benim panik ve telaşım iki kat oldu.

Bu süreçte @Demet bükay ablanın fazlaca başını ağrıttım arada çileden çıkarttim ama kendisi o kadar büyük bir sabırla bana destek oldu ki içimdeki paniği ve telaşı bir nebze olsun kenara bırakıp kendime güvenmemi sağladı. Bir kez daha çok teşekkür ederim Demet abla ve kafeskuşları ailesi iyi ki varsınız 🤍

Estağfurullah rica ederim canım benim, hiç sıkılmadım, çileden çıkmadım
Zeynepciğim Cankuş ve Babuş senin yanında çok güvende ve sağlıklılar emeğine yüreğine sağlık ablacığım

 

[Tevfik]

Mehabaaaaaa ,benim 5–6 yaşlarındayken Yeşim adında bir muhabbet kuşum vardı. O zamanlar müstakil bir evde oturuyorduk. Eve kedi girmişti, zarar verememişti tabi, çünkü Yeşimin kafesi yukarıdaydı. Ama Yeşim korkudan strese girip 2–3 gün sonra öldü.

Gidip gelip Yeşime bakardım; elime almaya da korkardım, uzaktan uzaktan severdim. Her zamanki gibi sabah uyandığımda kafesinin yanına gittim, kafesin dibinde yatıyordu. “Ölmüş” dediler. Yeşim’i ilk kez o zaman avcuma aldım. Annem gömmesin diye ağladığımı hatırlıyorum. Sonradan annem ikna etti tabii, hemen balkonun alt kısmına gömmeye ikna oldum. Ama bu sefer de her sabah açıp Yeşim’e bakıyordum. Annem en son alıp başka bir yere gömdü, bana da “Kediler almış götürmüş” dedi. Bunun için de günlerce ağladım.

Sarı bir kedi vardı; her gördüğümde kaşlarımı çatarak “Pis kedi, seni de kirli kovalasın, korkutmasın” diyordum. Kirli, yan komşumuzun köpeğiydi. Komşumuz ne zaman beni görse “Kirli tut Zeynep’i” derdi. Ben önde, Kirli arkamda mahalleyi tavaf ederdik.

Sonradan ailemin kuş almalarını çok istedim. Ama günlerce ağlayınca annemler bir daha almak istemedi. Yıllar sonra şimdi iki kuşum var. Doğrusunu söylemek gerekirse, Cankuş’u almaya çok zor karar verdim. Ailem istemedi: “Sen bir şey olursa çok üzülürsün, bağlanırsın” dediler. Bir cesaret gidip önce kafesi aldım. Boş kafes bir süre durdu, sonra oyun alanı yaptırdım; bir sürü oyuncak aldım. Hatta petshoptaki adam, “Kafes var, oyuncaklar var, kuş yok, kuş nerede?” diye sormuştu .

Ailem ikna oldu: “Gidip kuşu da alalım madem” dediler. 3 Nisan’da evimize Cankuş geldi. “Bakabilir miyim, sıkılır mıyım, ya sevgimi veremezsem, ya o küçük cana iyi bir aile olamazsam?” gibi bir sürü düşüncenin içinde debelenip dururken bir öğlen vakti arefe günüydu annem aradı: “Zeynep, kaldırımda bir muhabbet kuşu bulduk, getirelim mi?”

Hemen dal sarıyı abime verdim; “Git getir abi” dedim, ölmesin, yaşayamaz dışarıda. Sonrasında da Babuş geldi. Cankuşa “Bakamayacağım, hayvan ölecek benim yüzümden” diye panik geçirirken üzerine Babuş da gelince benim panik ve telaşım iki kat oldu.

Bu süreçte @Demet bükay ablanın fazlaca başını ağrıttım arada çileden çıkarttim ama kendisi o kadar büyük bir sabırla bana destek oldu ki içimdeki paniği ve telaşı bir nebze olsun kenara bırakıp kendime güvenmemi sağladı. Bir kez daha çok teşekkür ederim Demet abla ve kafeskuşları ailesi iyi ki varsınız 🤍

Çok güzel bir yazı dizisi olmuş elinize emeğinize sağlık keyifle okudum...

 

[betul.a]

Ben anaokulu yaşlarındayken sahiplendiğimiz, ilk evcil hayvanımın adı "Şeker Tombik" idi. Muhabbet kuşuydu, ablam Şeker dedi ben Tombik dedim bunun üzerine öyle koyduk. Hatırladığım şahsi ilk evcil hayvanımın adını ise Kardelen koymuştum. Cinsinden emin değilim çünkü yine anaokulu-ilkokul yaşlarındaydım ama şeffaf-beyaz renkte bir balıktı.